۲- توجه به اصالت خانوادگی

۳- رعایت تناسب میان فرد و مسئولیت مورد نظر

۴- توجه به سوابق دینی و اخلاقی

۵- اجرای عدالت

۶- سعه صدر، حلم و متانت

۷- رسیدگی به مشکلات مردم

۸- همنشینی با مردم و دوری از خائنین

۹- استفاده از فرصت ها و شدت عمل در مواقع لازم

۱۰- مشورت با صاحب نظران و آگاهان

شرح و توضیح هر کدام در ادامه مطلب...

سلمان کدیور

مردم توجه داشته باشند رئیس جمهور و وکلای مجلس ... نه از سرمایه داران و زمین خواران و صدرنشینان مرفه و غرق در لذات و شهوات که تلخی محرومیت و رنج گرسنگان و پابرهنگان را نمی توانند بفهمند (باشند) ( وصیت نامه امام .ره.)
سرمایه داری به مفهوم تجمیع منابع در دست اقلیت و عدم توزیع عادلانه آن در طبقات دیگر. هر نماینده ای که در فعالیت اقتصادی به این مفهوم است، یا با این طیف جریانان مرتبط است مردود است. بین کسانی که کاندیدا شده اند شناسایی این افراد کار سختی نیست.

مرتضی ماکنالی

گزیده‌ای از یادداشت: معمولا نمایندگان به مثابه یک استاندار یا رئیس جمهور با حضور در بین اقشار مختلف مردم حوزه انتخابیه خود برای اجرای پروژه‌های عمرانی و مسائل دیگر وعده می‌دهند و در صورتی که پروژه‌ای در آن مناطق اجرا شود طوری جلوه می‌دهند که این نماینده مجلس توانسته این پروژه را به مرحله اجرا دربیاورد. در صورتی که اگر این نماینده هم نبود باز هم این پروژه اجرا می‌شد.  قام معظم رهبری در بحث انتخاب نماینده تصریح می‌کنند: "وعده‏هاى غیر عملى ملاک نیست. من با خودِ نماینده‏هاى محترم در دوره‏هاى مختلف وقتى مواجه شدم، به اینها گفتم: آقایان و خانم‌هاى نماینده! وظیفة نماینده این نیست که وعده عمرانى و فلان پروژه، فلان کار را در منطقه انتخابى خود به مردم بدهد؛ اینها کار اجرایى است، کار دولت است. وظیفه نماینده این است که بتواند قانون مورد نیاز کشور را پیدا کند، آن قانون را جعل کند. وقتى قانون شد ‌ـ یعنى قاعده‏اى گذاشته می‌شود ‌ـ دستگاه‌هاى اجرایى و قضایى مجبورند برطبق قانون عمل بکنند و عمل می‌کنند."

مصاحبه با دکتر محمد صادق کوشکی

یادداشتی از روح الله رشیدی با عنوان "همچنان میدان‌داری «تهدیدمسلکان»"

تهدیدمسلکان در ایام انتخابات، شروع می‌کنند به تهدید مردم که «اگر به فلانی‌ها رای بدهید، چنین و چنان خواهد شد». معنای اصلی این تعبیر این است که «به ما رای بدهید». اما چون روح تهدید در اینها ریشه دوانده و نمی‌توانند خود را اثبات کنند، اقدام به تهدید مردم می‌کنند. اگر اینها، از مرام تهدید توبه کنند قاعدتاً باید بگویند: «اگر به ما رای بدهید چنین می‌کنیم و چنان».
جالب است که برخی داوطلبان نمایندگی، در مواجهه با پرسش از دلایل شایستگی خود، می‌گویند که ما فقط می‌خواهیم کفه‌ی ترازو را به نفع نیروهای انقلاب در مجلس پایین بیاوریم و اجازه ندهیم عوامل دشمن یا معارضان نظام به مجلس راه یابند! خب؛ معلوم است که با چنین رویکردی، نباید به شکل‌گیری مجلسی فعال، هوشمند، موثر، صاحب فکر، مطالبه‌گر و در یک کلام انقلابی امید بست؛ چون نمایندگانش تنها با این انگیزه وارد مجلس شده‌اند که عده‌ای دیگر نتوانند به مجلس بروند.

برای دریافت این شماره نشریه میثاق کلیک کنید!

برای مشاهده عکس به صورت واضح‌تر بر روی عکس کلیک کنید.

پی‌نوشت: موارد تکمیلی دیگر را شما در قسمت نظرات بگویید.

“در تمام دورانهای مختلف، در طول انقلاب، حوادث گوناگون، لحظه‌های حساس و خطیر، حضور دانشجویان مومن، متعهد، عدالتخواه، باگذشت، توانسته فضا در جهت صحیح هدایت کند.” رهبر فرزانه انقلاب

با نزدیکی به فضای انتخابات بر خود لازم میدانیم نکات و تذکراتی مختصر را به گروه‌های دانشجویی حامی انقلاب یادآوری کنیم، هر چند که موارد ذیل از جمله وظایف جنبش دانشجویی در هر برهه‌ای از جمله موسم انتخابات می‌باشد.

* آرمانخواهی و محافظه‌کاری:
از مهمترین ویژگی‌های جنبش دانشجویی این دو مورد می‌باشد. دانشجویان باید مبتنی بر مبانی معرفتی خود جهت تغییر وضع موجود به سمت آرمان‌های متعالی؛ فکر، برنامه‌ریزی و عمل کنند. مطمئنا محافظه‌کاری، مصلحت‌اندیشی‌های خیالی، اسیر دعواهای رسانه‌ای شدن و غفلت از مشکلات اصلی کشور و دردهای مردم، اکتفا به دسته‌بندی‌های کنونی سیاسی، اکتفا به وضعیت کنونی مسئولین و نیز اکتفا به سطح کنونی آشنایی و اشتیاق مردم به آرمان‌های انقلاب، قتلگاه آرمانخواهی دانشجو خواهد بود.

* مطالبه‌گری و عدالتخواهی:
دانشجوی معتقد به اسلام ناب محمدی نمی‌تواند نسبت به بی‌عدالتی‌ها بی‌تفاوت باشد. مطمئنا جریان دانشجویی باید فریاد رسایی شود تا دردهای مستضعفین و محرومین جامعه را به گوش سیاستمداران برساند و بالاتر از آن باید کاری کند تا افرادی که “طعم تلخ فقر و محرومیت را چشیده‌اند” در بین شناخته شوند و نقاب از چهره‌ی زالوصفتان و مرفهین بی‌درد و سرحلقه‌های قدرت و ثروت بردارد. دانشجویان می‌توانند با مطرح کردن موضوعاتی که با سرنوشت حقیقی کشور گره خورده است آنها را به مطالبه افکار عمومی تبدیل کرده و کاندیداها را ملزم به ارائه نظرات و راهکارهای خود کنند.

* آزادفکری و آزاداندیشی:
تشکلهای دانشجویی باید در کنار آرمانخواهی، با عقلانیت انقلابی به فکر مسائل پیش روی انقلاب اسلامی باشند. نگاهی به طرح بحث‌های رهبر انقلاب در دیدارهای دانشجویی نشان از تأکید مکرر رهبر انقلاب برای راه افتادن جمع‌های دانشجویی با این محوریت دارد. اینگونه کرسیهایی آزاداندیشی باعث این خواهد شد که تشکلهای دانشجویی با دیدی عمیق تر انتخابات را پیگیری کنند و برای نقش آفرینی خود کار تعریف کنند. تشکل‌های دانشجویی باید با حفظ روحیه‌ی آزاداندیشی و عدم درگیری در حب و بغض‌های جناحی و نیز ارتباط با اساتید حزب اللهی و عدالتخواه اولویت‌های خود را مشخص نموده و آن را چراغ راهی جهت وظایف دیگر خود نظیر گفتمان‌سازی و … قرار داده  و نیز از دست آوردهای این مباحث جهت پرسش از کاندیداها و مطالبه از مسئولین استفاده کنند.

همچنین تجربه نشان داده است که غلبه احساسات، دو قطبی شدن فضا، بازیچه دست کانون‌های قدرت بیرون از دانشگاه شدن، سرگرمی به دعواهای و لیست‌های سیاسی و فراموشی مباحث مهمتر، از نقاط ضعفی است که می‌تواند جمع دانشجویی را به کلی از حیطه وظایفش خارج کند.

منبع: قسمتی از بیانیه جنبش عدالتخواه دانشجویی

محمد صالح مفتاح

در هر دوره‌ای از انتخابات گروه‌ها و نامزدهای انتخاباتی، جبهه‌ها و عناوین تازه‌ای شکل می‌دهند تا در سایه این ائتلاف‌ها هم‌افزایی کنند و بتوانند قدرت را در ید خود بگیرند. این شیوه در کشور ما چنان مرسوم است که به راحتی می‌توان یقین کرد که افراد شاخص برای جمع کردن نیروهای حامی و نزدیک به خود چنین اقدامی می‌کنند و اصلاً تصور اینکه ائتلاف نباشد و جبهه انتخاباتی شکل نگیرد، در مخیله کنش‌گران عرصه سیاست چندان نمی‌گنجد.

جبهه …، حامیان ِ …، طرفداران ِ … و یا ائتلاف ِ … از این سنخ نوشکفته‌های کارزار انتخاباتی هستند.

آنچه قانون می‌گوید این است که جبهه تشکیل شده از چند گروه رسمی است که مجوز و سابقه دارند و برای مقاطعی شکل می‌گیرد و باید تشکیل آن به اطلاع کمیسیون ماده ۱۰ احزاب در وزارت کشور برسد، هرچند نیاز به تأئید و مجوز گرفتن ندارد. اما بعید است این جبهه‌های موسمی که نام هیچ جزب و جریان سیاسی ِ ثبت شده‌ای را پشت ِ سر خود ندارند، چنین مجوزی گرفته باشند.

باید توجه کرد که این نوشته را نباید به مخالفت با نفس ائتلاف و وحدت تاویل کرد. بلکه اشکال این است که ساز و کار این ائتلاف‌ها و جبهه‌سازی‌ها چنان پر اشکال هستند که اگر برای تکمیل فرآیند دخالت مردم در حکومت کاری نشود، انقلاب اسلامی از مسیر خود منحرف خواهد شد.

ائتلاف‌ها در فقدان احزاب قدرت‌مند و کارآمد، سعی می‌کنند جای خالی به وجود آمده را در نزدیکی‌های هر انتخاباتی پر کنند، گرچه سیاست‌ورزی حزبی سیاست‌ورزی پراشکالی است اما نقاط قوتی نیز دارد.

ائتلاف‌های انتخاباتی از مزایا و نکات مثبت احزاب خالی هستند. نه ظرفیت گفتمان سازی دارند (به علت عمر کوتاه) و نه جریان فکری خاصی را رهبری می‌کنند. کادرسازی نمی‌کنند و سوابق مضبوطی را برای افراد پدید نمی‌آورند. چرا که در هر انتخابات یکی از این گروه‌های تازه متولد می‌شود و اعضای حزب باد، این بار در لیست و ترکیب تازه خود را برای رقابت می‌نمایانند.

جای خالی حزب را نمی‌توان با ائتلافات یک شبه پر کرد. گاهی وقت‌ها این ائتلافات تنها باعث خواهند شد تا فضا مغشوش‌تر شود و هرکس بدون آنکه سابقه یا عملکرد قابل قبولی داشته باشد با پیوستن .

تنها نکته مثبت آن این است که نظر تعدادی کارشناس و سیاستمدار درباره هرکاندیدا داده شده است و اگر ملاک‌های انتخاب درست برگزیده شده باشد، شاید به عنوان یک راهنما به کمک بیاید.

نکات منفی احزاب در عرصه‌ی سیاست اما به تمامی در این ائتلاف‌ها وجود دارد. احزاب معمولاً قدرت محور اند و اساساً برای به دست گرفتن قدرت سیاسی شکل می‌گیرند. تشکیلات‌های ِ شب انتخاباتی از این نظر بدتر از حزب‌های متعارف هستند. چرا که احزاب لااقل برای سابقه‌شان، و برنامه‌ی کلی که برای معرفی خود و جذب نیرو دارند، تلاش کرده‌اند، هم‌چنین احزاب غالبا برنامه منسجمی برای تربیت سیاست‌مداران و مدیران متخصص دارند، ولی در مورد ائتلاف‌ها تبلیغات کاروناوالی و هیجان‌های زودگذر بیشتر اهمیت دارد تا کارآمدی در عرصه سیاست و خدمت.

احزاب انحصارگرا هستند نه حق‌طلب و معمولاً قبیله گرایی را در عرصه‌ی سیاست رواج می‌دهند. تشکل‌های انتخاباتی نیز چنین می‌کنند و چنان بر مرزهای سیاسی تاکید می‌کنند که گاه حتی هویت خود را در نفی دیگران جستجو می‌کنند.

بسیاری از احزاب بر محور فریب ِ مردم برنامه‌ریزی می‌کنند و در تلاشند تا با تبلیغات، نظر آنها را به خود جلب کنند. در تبلیغات انتخاباتی قطعاً این موضوع بیشتر نمود دارد؛ چرا که فرصت کافی برای بررسی صحت و سقم ادعاها و کارآمدی برنامه ها وجود ندارد و عملاً قراردادن مردم در میانه‌ی عملِ انجام‌شده است.

جای خالی مردم

آنان جایشان خالی است، مردم اند. اینکه گروه‌های برای دست‌یابی به قدرت تلاش می‌کنند امری ناپسند نیست، اما اگر این شیوه‌ها به نادیده گرفته شدن مردم منجر شود، آسیبی جدی در پی دارد.

بهترین شیوه در انتخابات آن است که گروه‌ها به محک گذشته و ادعایشان سنجیده شوند و مردم سنجه‌ها را در اختیار داشته باشند و نه لیست‌ها را. رای دادن لیستی با آنچه ما «بصیرت عمومی» می‌خوانیم مخالفت دارد. اینکه عده‌ای خود را قیم مردم بدانند و فکر کنند اگر با هم مذاکره کنند، می‌توانند به جای مردم منتخبان را برگزینند و نهایتاً مردم را به تبعیت از انتخاب خود به رای به منتخبان خود فرابخوانند، این عین ِ بی‌بصیرتی است.

شیوه درست، بالا بردن آگاهی‌هاست. راهی است که جبهه حزب الله باید بر آن پافشاری کند. باید ملاک ها را به دست مردم داد و آرمان‌ها را ابزار سنجش عمل‌کردها کرد. باید از ورای اسامی لیست‌ها افرادی را برگزید که به حق به دنبال حقوق مردم هستند و از آنهایی که برای تحمیق مردم تلاش می‌کنند تبری جست.

نظام ما مبتنی بر رای مردم است و مردم در هر انتخابات نشان داده اند که خود انتخاب‌گر هستند و به تاییدات سیاست‌مدارانی تنها به دیده یک راهنما توجه دارند. اما آیا سیاست‌مدارن مردم را به عنوان صاحبان بصیرت و حق انتخاب می‌نگرند؟

منبع: تریبون مستضعفین